Przeznaczenie X: Grzechy Sinistera

W długaśnej historii o mutantach i Krakoi w końcu zaczęło się dziać coś mocno niestandardowego. I od razu ich przygody stały się dużo ciekawsze.

O tym, że Mister Sinister stanie się bardzo ważną częścią tejże opowieści było już wiadomo podczas lektury “Nieśmiertelnych X-Men”, którzy byli kolejną odsłoną krakoańskiego spektaklu, tym razem pod szyldem “Przeznaczenie X”. Jeszcze niedawno ów bohater miał niewiele do zaoferowania w kolejnych fabułach, ot przykład jednego z tych zadufanych w sobie, irytujących mutantów, dbających przede wszystkim o własne interesy, ale raczej bez takiej siły fabularnego przebicia, by bardziej zwrócić na niego uwagę. Ale stał się cud, bo Kieron Gillen wybrał go sobie na napędzającą fabułę postać w “Nieśmiertelnych X-Men”, a już w “Grzechach Sinistera” bohater ten całkowicie króluje.

Z poprzedniej historii o różnych knowaniach Rady Krakoi wiemy o związkach Sinistera z Destiny, które mają źródło w naprawde dawnych czasach. Ona wciąż chce znaleźć dla siebie i swojej ukochanej (Mystique) jak najlepszą przyszłość. On chce, by przyszłość należała do niego - tak po prostu, jak przystało na wielkiego aroganta. I właśnie o takiej przyszłości traktuje historia w całkiem pokaźnym tomie, zatytułowanym znacząco “Grzechy Sinistera”. Bo przecież wszyscy grzeszymy, ale zazwyczaj z umiarem. Natomiast Sinister nagrzeszył przez swoją próżność w takim stopniu, że wyszedł z tego nieziemski, rozciągnięty na całe tysiąclecie kosmiczny galimatias. Trzeba przyznać, że ma gościu rozmach!

“Grzechy Sinistera” dlatego są dobre, bo nawiązują i wykorzystują założycielski dla ery Krakoi koncept Jonathana Hickmana tyczący kolejnych rzeczywistości tworzonych na nowo wraz ze śmiercią Moiry MacTaggert. Ten motyw w późniejszych komiksach był traktowany nieco po macoszemu, a przecież niesie w sobie i pokaźny ładunek fabularny i olbrzymie emocje - Sinisterowi wystarczyło bowiem sklonować Moirę i testując jej kolejne żywota, szukać i próbować stworzyć taką przyszłość, która będzie dobra dla niego samego. W “Grzechach Sinistera” jesteśmy właśnie w takiej nowej przyszłości, w której złoczyńca zainfekował innych członków Rady Krakoi własnym genem. W efekcie różni członkowie Rady, jak dajmy na to Charles Xavier czy Emma Frost stają się odmianą Sinistera, czymś w rodzaju jego kopii/awatara/ w jednym, choć zachowują cechy pierwotnej osobowości, bo zostały im przecież ich wrodzone zdolności i ambicje.

I najprawdopodobniej w tym tkwi największy błąd tytułowego bohatera powodowanego grzechem pychy. Oto bowiem cały wszechświat zmienia się w arenę rywalizacji tych sinisterowych kopii. A jeszcze są przecież nie zainfekowani przeciwnicy, którzy występują przeciw dawnym przyjaciołom próbując przywrócić niegdysiejsze status quo, przez co wszechświat na stulecia pogrąża się w konflikcie. A na dodatek jedna ze stron konfliktu sprzątnęła Sinisterowi jego laboratorium, w którym hodował klony Moiry i zrozpaczony obrotem spraw złoczyńca nie może przeciąć tej rozwijającej się w niepożądanym kierunku linii czasu.

No tak, zazwyczaj w recenzjach staram się unikać dłuższych opisów fabuły - bo fabuły są do przeczytania w komiksie - ale chciałem sam sobie poukładać ten cały bałagan. Bo mimo, że to wszystko brzmi jak jakiś komiksowy żart, to jest całkiem na poważnie rozbudowane przez Gillena i scenarzystów pobocznych serii (Spurrier i Ewing), ze wszelkimi konsekwencjami trwającego tysiąc lat konfliktu. Narracja jest gęsta i wnikliwa, motywy poszczególnych bohaterów logicznie wyłożone, a całość jest fascynująca metaforą ludzkich pragnień o budowaniu świata na własną modłę, najlepiej takiego, w którym wszyscy myślą podobnie jak my. A żeby ta metafora wybrzmiała dosadnie, to trzeba takiego właśnie scenariuszowego rygoru i pełnej wersji wydarzeń. Aż żal, że niektóre fragmenty tej opowieści nie są mocniej dociśnięte graficznie, czasem brakuje jakiegoś bardziej surrealistycznego spojrzenia na tą historię, bo ona sama w sobie jest totalnie surrealistyczna.

Czy ów tom, cały ten wątek Sinistera będzie miał wpływ na krakoańską erę? Czy on w ogóle wydarzył się tak, jak mamy to na kartach komiksu, czy przerwał dziesiątą linię żywota Moiry, w której rozgrywała się nowa historia mutantów począwszy od “Rodu X/Potęg X” Hickmana? To jest tak pokrętnie wymyślone przez Gillena, że naprawde trudno jest mi te wątpliwosci rozwiać. Zamiast tego cieszę się, że w zalewie superbohaterskije papki od czasu do czasu trafi się komiks, który zakrzywia kontinuum, proponuje nowy kierunek, bawi się superbohaterskimi motywami i jest w jakiś sposób pozytywnie irytujący, bo nie wiemy do końca, czy to był rodzaj żartu, czy pełnoprawna część dłuższej historii. Od czasu pierwszej w kolejności historii Hickmana nie czekałem z taką ciekawością, co też wydarzy się dalej. Może i nic z tego ciekawego nie wyniknie, ale cieszę się, że znowu czułem mnóstwo przyjemności czytając przygody mutantów.