Władza absolutna #02: Ruch oporu

Nowy miesiąc i nowy tom “Władzy absolutnej”. Środkowy tom wielkiego crossovera niestety nie robi już tak pozytywnego wrażenia, jak pierwsza odsłona.

Superbohaterowie są w poważnych opałach. Amanda Waller postanowiła, że zrobi z nimi porządek i zrealizowała swój plan perfekcyjnie, nie tylko pozbawiając ich mocy i pakując większość z nich do więzienia, ale przede wszystkim ich dyskredytując. Nawet sam Batman jest na swój sposób pełen podziwu dla zaaranzowanej przez Waller superbohaterskiej czystki przyznajac, że jej nie docenił. Teraz musi wychodzić z siebie, żeby odwrócić tę sytuację i przywrócić normalność. Rzecz w tym, że to normalność zdefiniowana przez superbohaterów i nie wszyscy tęsknią za taką normalnością, w której superbohaterowie górują nad innymi i tak naprawde stoją poza prawem.

Druga część ‘Władzy absolutnej” ma podtytuł “Ruch oporu”, co oznacza, że będziemy oglądać głównie starania superbohaterów by przywrócić dawny stan rzeczy. I rzeczywiście, dostajemy zestaw różnych historii, w których często rozdzielone grupy superbohaterów po swojemu starają się utrzeć nosa siłom Amandy Waller. Jej samej prawie w tym albumie nie ma, co można uznać za wadę, bo jednak ta idąca po trupach biurokratka zrobiła w pierwszym tomie swoją stanowczością w realizacji planu większe wrażenie niż cały zestaw jej pomocników. Failsafe, Królowa Brainiaca, czy bezlitosne roboty Amazo robią wiele, by zlikwidować opór superbohaterów, ale to Waller była w pierwszym tomie tą najczarniejszą gwiazdą - w jakiś sposób była od tych mocarnych istot wiarygodniejsza i przez to również straszniejsza. I w nowym tomie, kiedy nie widzimy jej zbyt często, cały ten terror, cała ta jego siła zaczyna się rozmywać. Bo przecież wiemy, że sytuacja musi się w końcu odwrócić, choć trzeba przyznać, że twórcy nie idą na łatwiznę i superbohaterowie mają tu ciągle pod górkę.

Wydaje się, że ten tom nie ma też tak zwartej konstrukcji jak pierwszy z serii - tam wszystko działo się po kolei, logicznie i konsekwentnie. Drugi tom zaś to różnorodne odpryski całej historii, czasem w ogóle ze sobą nie połączone - ot zbiór zeszytów z różnych serii, które nie do końca realizują zadanie bycia ważną częścią większej historii. Dlatego nie dziwi, że z tego zestawu wyróżnia się podstawowa opowieść, czyli drugi zeszyty głównej serii, w którym Mark Waid i Dan Mora pokazują dramatyczne wydarzenia w Fortecy Samotności Supermana. To naprawdę mocna rzecz, której punktem kulminacyjnym jest konfrontacja ojca z synem, czyli Clarka Kenta z Jonem Kentem - i to robi wrażenie.

Podobnie satysfakcjonujący jest zeszyt “W nieznane” z serii “Batman” ze scenariuszem Chipa Zdarsky’ego, w którym tytułowy bohater wraz z Catwoman realizują zuchwały skok mający na celu przejęcie Pudełka Matki, które jest pod kontrolą Waller. Fabuła, która przez długi czas wydaje się tu być przewidywalna funduje czytelnikom i bohaterom zaskakujący zwrot akcji, z rodzaju takich, dzięki którym rzeczywiście zapamiętamy ten szumnie zapowiadany crossover. Filmowa akcja, rysunki Mike’a Hawthorne’a, które dają tej historii mnóstwo luzu, nawet jeśli wydarzenia są odpowiednio dramatyczne - “W nieznane” to być może najlepszy zeszyt w tym zestawie.

A dalej… mam problem. Reszta opowieści to misz-masz, który nie jest już tak godny zapamiętania, choć znajdziemy tu nadal atrakcyjne fragmenty. Podobała mi się rola Alana Scotta w fabule i jego nawiązanie więzi z jednym z robotów Amazo. To jest chyba jeden z najciekawszych wątków w tym albumie - te dylematy robota, które superbohater nazywa narodzinami wolnej woli. Właśnie takie małe elementy, a nie jakieś superbohaterskie nawalanki pokazują najlepiej, jak starannie wyreżyserowany plan Waller zaczyna powoli pękać, gdy dzieją się rzeczy, których nikt nie był w stanie przewidzieć. I naprawde chciałbym wymienić kolejne podobne elementy, ale z tym jest problem. Znowu mam wrażenie, że działo się tu zbyt dużo, zbyt głośno, by wyklarował się z tego konkretny ciąg zdarzeń, który poprowadzi ruch oporu do kontrataku. Zamiast tego mamy chaos różnych perspektyw, brak wspólnego tonu (bo czasem jest zbyt zabawnie) i kakofonię różnych narracji - co zawsze odstręczało mnie od crossoverów.. Mnogość postaci sprawia, że większość z nich szybko znika z pamięci i nawet poświęcenie jednej ważnej bohaterki w historii napisanej przez Waida nie wybrzmiewa tak, jak powinno.

Niemal zniknął z mojej pamięci również Green Arrow, który być może w ostatnim tomie zagra kluczową rolę. A wszystko przez cały galimatias z jego rodziną - zeszyty z ich udziałem są naprawdę irytujące i sam ich tytułowy bohater - jak pamiętamy sojusznik Waller - wypada w nich mało przekonująco. Na szczęście do czasu - bo wygląda na to, że twórcy mają na niego pomysł.

Obyśmy zatem doczekali się konkretnych, satysfakcjonujących rozwiązań w finałowym tomie, który ponoć ma zmienić świat superbohaterów. Cóż, już tyle razy słyszałem podobne słowa, że jakoś mało w nie wierzę. Poczekamy, zobaczymy.