Mieszko #01: Dziedzictwo

„Mieszko: Dziedzictwo” Graphosa opowiada jak Mieszko przejmuję władzę nad rodzącym się państwem Polan od umierającego ojca, wbrew wcześniejszej obietnicy Siemomysła, który przyrzekł ją Zdzieborowi i o konflikcie, jaki to wywołało.

Już od dawna szukałem takiego komiksu, osadzonego w takich realiach, pokazującego życie, rytuały i sposób sprawowania władzy i polityki przez wspólnoty plemienne, ale też robiący to w sposób zdramatyzowany, emocjonalny jednak przyziemny. Nie stroni on ukazania brutalnej natury tamtych czasów w sposób naturalny, pozwalając sympatyzować z postaciami, przecież i protagoniści i antagoniści mają swoją agendę, zasługi i grzechy.

Graficznie jest pięknie, autor eksperymentuje i zmienia styl parę razy w razie potrzeb, realistyczne, szczegółowe obrazujące bitwy na początku, bardziej ekspresywne z mocnymi, grubymi plamami koloru i tuszu podczas powrotu do grodu i spotkaniu rady głów rodów, po czym znów kreska przeistacza się w klasyczny malarski komiks historyczny z filmową kompozycją kadrów, gdy dokonało się życie patriarchy i wszyscy muszą sobie z tym poradzić, czy to przez czyn czy introspekcje.
Autor przyłożył się do możliwego realistycznego odzwierciedlenia strojów, narzędzi, budynków i grodów, wyolbrzymiając jedynie naturę, pokazując jej wielkość i potęgę. Postacie są ekspresywne i realistyczne, choć z powodu ich natłoku można mieć problemy z zapamiętaniem ich wszystkich, trzeba zwracać uwagę na szczegóły jak ubiór i cechy szczególne by odróżnić tych wszystkich brodatych chłopów z długimi włosami i kobiet w czepcach/chustach od siebie.

„Mieszko: Dziedzictwo” to jeden z najlepszych komiksów jakie czytałem, nie tylko polskich, jestem pod wrażeniem i będę śledził go z wyczekiwaniem.